’Het’ gevoel
Daar gaat ie dan: mijn eerste blog! Hoe zal ik beginnen, want ik ben er eerlijk gezegd wel een tikkeltje onzeker over. Gaan mensen dit echt lezen? Iets dat ík geschreven heb? Wat zullen ze van me denken en kom ik niet dom over?
Nee, ik heb zeker geen minderwaardigheidscomplex, maar me iets aantrekken van andermans mening doe ik nèt iets te vaak. Ook piekeren en te veel nadenken over bepaalde zaken, is zeker iets dat bij mezelf wel een tandje minder mag. Want te veel nadenken gaat bij mij al snel over in twijfelen. Dus beter niet denken en gewoon doen. Of in ieder geval niet té lang blijven nadenken … Afijn, ik begin gewoon bij het begin. Bij de start. De allereerste fase in het bijzondere geheel van zwanger worden en kinderen krijgen, namelijk: hét gevoel.
Want, wanneer weet je nou eigenlijk dat je klaar bent voor het ouderschap? Moet je wachten tot het het juiste moment komt? Hét moment dat dit ultieme oergevoel, het ouderinstinct, je overspoelt? En hoelang duurt het voordat je dit gevoel door je lichaam voelt stromen, want let maar op: wat als ík weer degene ben waarbij deze gevoelens helemaal niet komen? Kun je beter wachten op die ene bonus van je werk die mogelijk nog komt, zodat je nét die dure special-edition kinderwagen kunt kopen, in plaats van de stevige middenklasser? Moet je wachten tot je al je wilde haren kwijt bent? Want eerlijk gezegd, ben ik ze met mijn 43 jaar nog steeds niet verloren. Sterker nog, er zijn nog genoeg momenten waarop ik mij gedraag als een (prettig) gestoorde 18-jarige, welliswaar met wat grijze haren, maar toch. Misschien is het wel beter om te wachten tot je alle opvoedregels en adviezen van ervaringsdeskundigen tot je hebt genomen, uit je hoofd hebt geleerd en zonder twijfel kan opdreunen, voor het geval iemand er om vraagt? Je wil natuurlijk niet onder doen voor andere moeders of maakt het niet zoveel uit dat je nog niet alles weet?
” Hoeveel tijd heb ik eigenlijk nog voordat ik te oud ben? En wat als het straks niet meer lukt? ”
Ik zal je zeggen hoe het voor mij ging. Want ik begon namelijk ook zo, met a die overpeinzingen. Ben ik nu echt wel zover? Kan ik iemands moeder zijn? Iemands steun en toeverlaat. Iemands veilige haven. Een hummeltje, je eigen kleine wonder, die je moet beschermen tegen al het kwaad in deze grote boze wereld, kan ik dat wel? Een rode draad zijn in het leven van je kind, waar hij/zij altijd op kan terugvallen? Hoeveel tijd heb ik eigenlijk nog voordat ik te oud ben? Moet er niet wat vaart achter voordat het niet meer lukt? En zo verder…
Ja, dit heb ik allemaal overdacht en ik kreeg het er bloedheet van. Met klotsende oksels besprak ik mijn overpeinzingen en levensvragen met mijn man. Hij is een heel nuchter type en bleef, gelukkig voor mij, heel rustig. Hij vertelde me dat hij er al lang klaar voor was en liet het nu aan mij over. “Als jij er klaar voor bent, dan is het goed. Geen haast.”
Dat zette me weer met beide benen op de grond. Misschien hoefde ik helemaal niet alles zeker te weten. Ik heb het toen een tijdje helemaal los kunnen laten.
En toen ineens, (ja, heel cliché), op een stralende dag in de tuin, met tjilpende vogels en de bloemen in bloei, terwijl ik nippend aan mijn cappuccino in het zomerzonnetje zat, kreeg ik het gevoel … Inderdaad, dus tóch dat oergevoel, waarbij er een soort van zekerheid over me heen kwam. Een, iets in de trant van, ‘jij kunt dit en bent er klaar voor’ gevoel. Vanaf dat moment wist ik het 100% zeker: ik ben er klaar voor om mama te worden. Een gelukzalig moment en de eerste voorpret die je voelt naar dat prachtige hoopje geluk, die je hopelijk ooit in je armen mag sluiten.
Kortom, probeer dingen niet te veel te sturen. Je hebt nu eenmaal niet overal controle over. Het zorgt alleen maar voor extra stress. Laat het los en volg je gevoel, dan komt alles vanzelf goed, let maar op!
Liefs,
