Want, wanneer weet je nou eigenlijk dat je klaar bent voor het ouderschap? Moet je wachten op het het juiste moment dat dat bijzondere oergevoel, dat echte ouderinstinct, je overvalt (en hoe lang duurt het voordat je dat ervaart en wat als ík weer degene ben waarbij deze gevoelens helemaal niet komen?) Kun je beter wachten op die ene bonus van je werk die mogelijk nog komt, zodat je nét die dure special-edition kinderwagen kunt kopen, in plaats van de stevige middenklasser? Moet je wachten tot je al je wilde haren kwijt bent? Want eerlijk gezegd, ben ik ze met mijn 42 jaar nog steeds niet verloren. Sterker nog, er zijn nog vaak genoeg momenten waarin ik mij gedraag als een (prettig)gestoorde 18 jarige. Of kun je dan toch beter wachten tot je alle opvoedregels en adviezen van ervaringsdeskundigen tot je hebt genomen en uit je hoofd hebt geleerd?